Hayat, her bir saniye, kimileri için sona ererken, kimileri için yeni başlıyor. Ve bu ikisi arasında birileri daha var ki; onlar içinse, tam sona gelinmişken, bir hekimin neşterinin dokunuşlarında, nabız ölçen parmak uçlarında, iğne tutan elinin gelgitlerinde ve reçeteye ilaç yazan kaleminde yeniden başlıyor hayat… Hekim… Hekim oluyorum…

Kısa mutlulukların insanı değilim ben. Ömür boyu olanından istiyorum huzurun. Hastanın gözlerindeki şükran, bana uzanan kollardaki boynuma sarılma arzusu, yeniden ayağa kalkışı yatalak bir ninenin ve çocuğu için endişelenen bir annenin iyi haberi aldığında ferahlayan yüzü; daimi bir mutluluk kaynağı benim küçük yüreğim için. Güzel bir bilgisayar programı yazdığımda sevinemiyorum pek, ya da “x’lerle ve y’lerle� olan savaşı kazandığımda bir cebir probleminde. Bir yüce varlığın acılarının dinmesi bana yeter de artar bile… Hekim oluyorum… Elimden bir şeyler gelebilmesi için. Ye’se düşen hastanın kimsesi olmak için, ümitsiz gönüllere ümit vermek için. Çünkü ben kendimi insanlığa vakfetmişim. Öyle olunca “ben� yok! Herkes var. Bir kanserli günden güne erirken, bir bebecik ufacık bedenindeki ateşlerle kıvranırken, ben onlar için bir şeyler yapabilmeliyim. Hekim oluyorum, elimden bir şeyler gelmesi için… Hekim oluyorum… Gariban olmayı seviyorum bir garibanla, ve bir sümüklü çocuğun burnunu silen olmayı. Bir yaşlı dedenin ayağına çorap giydiren olmak istiyorum. Bir zayıfın, bir kimsesizin hizmetkârı olmak istiyorum, elimde şifa, eğilmek istiyorum o masumiyetin önünde… Hekim oluyorum…

Görerek bakanlardan olmak için. İnsanı bir et ve kemik yumağı olarak değil; milyonlarca hâdiseyi bir anda, bir arada, birbirleriyle münasebetli olarak gerçekleştiren, tık demeyen bir mükemmel sistem olarak görmek için. Bir tek ufacık hücresinin bile, bir dünya kadar geniş olduğuna; her organelin, her iyonun, her molekülün sanki birinden emir alıyormuşçasına nasıl bir düzen içerisinde, binlerce kez tekrar ederek hareket ettiğine şahit olmak için. Embriyoloji hocamın bizlere söylediği üzere, “Her normal doğum, tek başına bir mucizedir� sözünün müşahedesini yapmak, yani kısacası “Ahsen-i takvîm� lafzının manasını çözmek için hekim oluyorum. Hekim oluyorum, hikmete ulaşmak için.

Avicenna’dan, Lokman Hekim’den öğrendiğim gibi tefekkür edip cümle cihanı, âlemi; onlar gibi bilmek için şifanın membaını. Hayatımın her anını O Membaı hatırlayarak, O’na teşekkür ederek sonsuzlaştırmak için… Hekim oluyorum… Hizmetin hayatımda bir araç değil, bir amaç olmasını diliyorum. Hizmet vermeye kolaylıkla ulaşmanın yolunu da öğrendim, hastane köşelerinde bekleşen yüzlerden. Ellerinde karneleri, bir oraya bir buraya koşuşturmaları gösterdi onların hizmete susamışlıklarını. Hekim oluyorum, şifa dağıtan bir saka olup onların bu susamışlıklarını gidermek için… Hekim oluyorum…

Hayır hayır oldurulmuyorum! Ben bir nehre düşmüş saman çöpü değilim. Ben “olmazsa olmaz�ımın peşinden koşturanım. Hekimlik, benim “olmazsa olmaz�ım. Su gibi, ekmek gibi. Ama hayır, yedikçe doymuyorum. İçim genişliyor gitgide. Yaşamak gibi hekimlik… Hekim oluyoruz… Karanlık dünyalara birer ışık olmak ümidimiz var bizim. Masumlara doğrultulmuş uzun namlulu silahlar, pimi çekilmiş el bombaları, ölüme susamış tanklar, ultra menzilli nükleer füzeler, taramalı tüfekler arasında, göğsümüzü gere gere biz dolaşabiliriz ancak. Çünkü biz kutsal bir vazifeyi sahiplenmişiz tüm insanlık için. Gözümüzde Türk’ü de Kürt’ü de Arap’ı da Acem’i de Doğulusu da Batılısı da bize canını emanet etmiş birer İNSANDIR. Bizler elimizde şifa, barış gönüllüleriyiz. Gözlerimiz de yaş, mavi emzikli bebeğe ağlayanlarız. Dudaklarımızda dua, zalimin de mazlumun da olmadığı, feryadı figanın dindiği, sebeb-i hasaret olan hırstan arınmış barış dolu bir dünya dilemekteyiz